✍️ گیل همتا _معصومه پاداش ستوده

اخبار موهن جزیره اپستین همه فضای مجازی را دربرگرفته و به‌تدریج به نمادی از آن‌چیزی تبدیل شده که سال‌ها پیش درباره‌اش هشدار داده بودند.

چهره واقعی نخبگانی که پشت لبخندهای دیپلماتیک و شعارهای حقوق بشری، به تاریک‌ترین لایه‌های انحطاط اخلاقی فرو رفته‌اند.
در این میان، جزیره اپستین تبدیل به عبادتگاه ابلیسیان شده است؛ از معماری عجیب بناها، نمادهای رازآلود، مناسبات بسته و مهم‌تر از همه، رفتارهایی که هیچ نسبتی با انسانیت ندارد.
سوءاستفاده سازمان‌یافته از کودکان، خرید و فروش انسان و مصونیت کامل از قانون، چیزی جز پرستش نفسِ شیطانی نیست؛ حتی اگر نام آیین خاصی بر آن گذاشته نشود.
مسئله اصلی آدم‌هایی هستند که پایشان به آن‌جا باز شد؛ کسانی که ادعای مدیریت جهان، طراحی آینده بشر و تعیین سرنوشت ملت‌ها را دارند.
حضور آدم‌هایی با کت و شلوار و کراوات‌های اتوکشیده و واژه‌های شیک، اما با باطنی که از هر فاضلابی متعفن‌تر است. اگر حکمرانی جهانی قرار است به دست چنین انسان‌هایی باشد، شاید طبیعی است که بوی ابلیس از تصمیمات جهانی به مشام برسد.
جزیره اپستین نه تنها یک بحث داغ تئوری توطئه بلکه یک پرسش اخلاقی است؛ که چطور کسانی که در خصوصی‌ترین لایه‌های زندگی‌شان غرق فسادند، در عرصه عمومی داعیه‌دار نجات بشر می‌شوند؟
چه نسبتی میان این «نخبگان» و مفاهیمی مثل آزادی، کرامت انسانی و عدالت وجود دارد؟
از آنچه در بطن محتوای افشا شده از اتفاقاتی که در این جزیره گذشته می توان دریافت که بی‌تردید پرستش قدرت، شهوت و بی‌قانونی در آن جریان داشته است. و این دقیقاً همان جایی است که شیطان، بدون نیاز به محراب و مناسک، حکومت می‌کند.
شاید ترسناک‌ترین بخش ماجرا این نباشد که عده‌ای ابلیس را می‌پرستند؛
بلکه این است که همین آدم‌های کثیف و بدذات، خود را شایسته حکمرانی بر جهان می‌دانند و هنوز هم بسیاری، ساده‌لوحانه آن‌ها را «رهبران متمدن» می‌نامند.